Leida Timmer

Katten zijn een rode draad in mijn leven. Vanaf mijn kleutertijd tot nu. Ze hebben me gemaakt tot wie ik ben. Katja was mijn eerste kat, ik groeide samen met haar op. Ze gaf mij inspiratie om op de middelbare school voor biologie een scriptie over kattengedrag te schrijven. Het wakkerde mijn verlangen aan om dierkunde te studeren. Deze ambitie bleek niet haalbaar, de exacte vakken, met name wiskunde, bleken niet mijn cup-of-tea. Gelukkig had ik ook een andere liefde, de kunst. Uiteindelijk ben ik afgestudeerd aan de kunstacademie als grafisch ontwerper. En ‘s avonds, na mijn werk voor reclamebureaus, drukkerijen en uitgeverijen, kwam ik thuis verwelkomt door mijn enthousiaste poezen.

Waar Katja mijn fascinatie voor kattengedrag stimuleerde, gaf aanlopertje Missy mij het inzicht om daar ook echt iets mee te gaan doen. Ze was erg angstig en van daaruit reageerde ze erg agressief. Het kostte veel tijd en pleisters om haar vertrouwen te winnen, daarna vond ze in mijn huis een veilige plek. In de jaren die volgden moest ik zelf uitvissen hoe ik haar medicijnen moest geven, haar kon tillen, haar in een vervoersmandje kreeg en hoe de dierenarts haar moest hanteren. Veel ervaring rijker was ik voor de zoveelste keer bij mijn dierenarts. Daar vond ik op de balie een magazine met een artikel over gedragstherapie voor katten. Het eurekamoment van mijn leven. De cirkel was rond, terug naar mijn eerste liefde, diergedrag. Vrij kort daarna ben ik gestart met de opleiding Gedragstherapeut voor Katten en heb inmiddels mijn eigen bureau, Katse Praktijken.

Ik ben er van overtuigd dat katten in zekere mate, net als wij mensen, emoties voelen. En dat deze van invloed zijn op het gedrag dat katten uitoefenen. De laatste jaren is er meer duidelijkheid over dieren en hun emoties verkregen door onderzoek van wetenschappers, zoals Frans de Waal en Jaak Panksepp. Zelf heb ik mij hierin verder verdiept via de opleiding EMRA/ESTA en pas dit toe in mijn werk.

Met dank aan Katja, Moushi, Pimmie, Rummy, Mi-Ké, Spinner, Joely, Missy, Roetsj en aan mijn lieve jongens nu: Warrel en Pieper.

Reageren is niet mogelijk